Fyrst bankastjóri. Svo skjalavörður eða bókavörður

Í vikunni auglýsti Þjóðskjalasafnið eftir skjalaverði til starfa. Umsækjendur verða auk reynslu af skjalavörslu að hafa tiltekna háskólamenntun, kunna ensku og norðurlandamál, vera færir á tölvu og loks er sagt að leitað sé 'að fjölhæfum og áhugasömum starfsmanni, með frumkvæði í starfi, vönduð vinnubrögð og lipra framkomu.'

Þetta eru ekki ósvipaðar kröfur og gerðar voru þegar ég réðst til safnsins fyrir meira en fimmtán árum. En þessar hafa kröfurnar ekki alltaf verið. Á fyrri hluta síðustu aldar þótti nefnilega æskilegt að skjalaverðir á Þjóðskjalasafni - og bókaverðir á Landsbókasafni - hefðu þegar sannað sig í ábyrgðarmiklum störfum. Þannig var ekki óalgengt að bóka- og skjalaverðir safnanna hefðu setið á alþingi og stýrt þjóðmálablöðum. Dæmi eru og um að menn hafi verið bankastjórar og ráðuneytisstjórar áður en þeir komu til álita til starfa á Landsbókasafni og Þjóðskjalasafni. Bókaverðir og skjalaverðir voru með öðrum orðum fyrr á tíð í hópi helstu virðingarmanna þjóðfélagsins.

Dæmi: Þegar  doktor Páll Eggert Ólason var ráðinn til fræðistarfa á Þjóðskjalasafninu í lok fjórða áratugarins hafði hann þegar verið bankastjóri Búnaðarbankans og ráðuneytisstjóri í fjármálaráðuneytinu. Áður en Benedikt Sveinsson (faðir Bjarna Ben forsætis, afi Björns og Valgerðar Bjarna og Guðrúnar P. ofl) var ráðinn bókavörður á Landsbókasafni 1931 (og tíu árum seinna skjalavörður á Þjóðskjalasafni), hafði hann verið bankastjóri Landsbankans í þrjú ár (1918-1921). Hann hafði að auki verið alþingismaður og forseti neðri deildar og ritstjóri Ingólfs, Fjallkonunnar og fleiri blaða.

Fleiri dæmi má nefna: Jón Jacobson sem var landsbókavörður í byrjun síðustu aldar - og einnig um tíma forngripavörður - sat nokkur ár á alþingi. Hann var meðal helstu trúnaðarmanna Hannesar Hafstein ráðherra. Jón Þorkelsson sem um svipað leyti var þjóðskjalavörður sat einnig á alþingi í nokkur ár. Stjórnmálabarátta þeirra varð afdrifarík fyrir Safnahúsið gamla við Hverfisgötu. Þeir voru hvor í sinni fylkingunni í deilunni um Uppkastið 1908. Svo heitt var á milli þeirra að Jón landsbókavörður lét læsa dyrunum frá Þjóðskjalasafninu inn í stóra lestrarsalinn sem átti að vera sameiginlegur söfnunum. Liðu næstum hundrað ár þar til þær voru opnaðar að nýju!

Ekki er ég að leggja til að fyrrverandi bankastjórar, alþingismenn, ritstjórar og ráðuneytisstjórar hafi forgang að störfum í söfnum landsins. En gjarnan mætti taka fram í atvinnuauglýsingum að ekki sakaði að hafa slíkan bakgrunn!

Hrollvekja í Öskjuhlíð

Þessi hrollvekja í Öskjuhlíðinni er til viðbótar við Perluhótelið sem nú er rætt um. Dapurlegt hvernig verið er að eyðileggja þetta ágæta útivistarsvæði.

Frá Oddaverjum til Engeyinga

Á vef Endurmenntunar Háskóla Íslands er tilkynning um námskeið sem ég mun halda dagana 11., 18. og 25. apríl næstkomandi:

Frá Oddaverjum til Engeyinga - Ættir, auður og völd

Frá upphafi hafa öflugar, samheldnar og auðugar fjölskyldur/ættir sett svip sinn á Íslandssöguna. Nokkrar hafa skorið sig úr, mismunandi eftir tímabilum. Ættfræði eða ættvísi var um aldabil iðkuð með hagsmuni voldugra fjölskyldna í huga. Á námskeiðinu verður fjallað um upphaf og þróun íslenskra ættarvelda frá fyrstu tíð til samtímans, einkenni þeirra og áhrif, með áherslu á nokkrar lykilættir, svo sem Oddaverja á þjóðveldisöld, Stephensenætt á 18. og 19. öld, Thorsara og Engeyinga á 20. öld. Jafnframt er ætlunin að rekja hugmyndir manna um ætterni og ættgöfgi og áhrif þeirra fyrr og síðar og flétta saman við þróun ættfræðinnar.

Skráningarfrestur er til 4. apríl 2012.

Fyrsta námskeiðskvöldið verður fjallað almennt um ættarvitund, upphaf og þróun ættfræði á Íslandi, hugmyndir manna um mikilvægi ætternis, almennt um ættarveldi í tímans rás og staðnæmst við hina frægu ætt Oddaverja á 12. og 13. öld. Á öðru námskeiðskvöldi verður fjallað um Stefánunga, Stephensenætt, og hina einstöku stöðu þeirra og tengslanet á 18. og 19. öld. Á lokakvöldinu verður fjallað um Thorsarana á 20. öld og þróun ættarveldis á síðustu áratugum.

Námskeiðið byggist á fyrirlestrum og umræðum þátttakenda um efnið á grundvelli spurninga og ábendinga frá fyrirlesara.

Vetrarbraut skáldanna

Í vasabók Jóhanns skálds Jónssonar frá vetrinum 1918-1919, þegar hann var í 5ta bekk Menntaskólans í Reykjavík, er m.a. að finna á einni síðu nöfn fjórtán manna, þmt hans sjálfs og nokkurra annarra sem síðar urðu þjóðkunnir fyrir skáldskap. Ég hef velt því fyrir mér hvort þarna væri kominn bróðurparturinn af 'sextán skáld[um] í fjórða bekk' sem Tómas Guðmundsson orti um sem frægt er:

Þá færðust okkar fyrstu ljóð í letur

því lífið mjög á hjörtu okkar fékk.

 Og geri margir menntaskólar betur:

Ég minnist sextán skálda í fjórða bekk.

Til gamans birti ég hér nafnalista Jóhanns:

Halldór Guðjónsson, Sigurður Einarsson, Tómas Guðmundsson, Guðmundur G. Hagalín, Sveinbjörn Sigurjónsson, Friðrik Friðriksson, Kristmundur Þorleifsson, Sigurjón Jónsson, Richard Beck, Andrés Guttormsson, Jón Pálsson, Jakob J. Smári, Jóhann Jónsson, Ólöf [Jónsdóttir] (nafnið undirstrikað með breiðu striki).

Myndin hér fyrir ofan er af opnu úr vasabók Jóhanns þar sem skáldalistann er að finna. Einar Helgason ferðaskrifstofufrömuður færði mér þessa bók (ásamt fleiri gögnum um Jóhann) fyrir fimmtán árum; faðir hans, Helgi klæðskeri Þorkelsson, var einn nánasti vinur og velgjörðarmaður Jóhanns.

Í viðtalsbókinni Svo kvað Tómas segir TG raunar að þetta með sextán skáldin sé þjóðsaga sem ekki beri að taka of bókstaflega. En ég nefni þetta því þegar ég var að fletta Sjömeistarasögu HKL í gærkvöldi rakst ég frásögn hans af Vetrarbrautinni, hinu skammlífa félagi ungra skálda haustið 1918. Ég held að nafnalisti Jóhanns geti verið einhvers konar félagatal þess eða nöfn þeirra sem mættu á eina fund félagsins.

HKL segir í Grikklandsárinu að hann hafi vitað um Jóhann frá því ljóð hans 'Hafið dreymir' birtist í Landinu vorið 1918, en þeir hafi ekki talast við eða kynnst fyrr en sumarið 1920 og eftir það orðið nánir vinir. En hafi þeir báðir verið á eina fundi Vetrarbrautarinnar haustið 1918 mætti ætla að þeir hafi amk skipst á orðum. Kannski sveik minnið HKL?

Annars segir HKL í Sjömeistarasögunni að hann hafi stofnað Vetrarbrautina ásamt Tomma (Tómasi Guðmundssyni), Sigga (Sigurði Einarssyni frá Holti) og 'fleiri uppljómuðum fjórðubekkíngum' og fengið Jakob Smára til að gerast forseta klúbbsins. Hann nefnir einnig að ein skáldkona hafi verið í Vetrarbrautinni, strákarnir hafi kallað hana 'litlu frúna' eftir samnefndri smásögu sem hún hafði birt í Morgunblaðinu. Höfundur þeirrar sögu er Ólöf Jónsdóttir, líklega sú sem síðar varð þekktari undir ættarnafni eiginmanns síns, Sigurðar Nordals. 

(PS: Þetta er að mestu glósa af Facebook-síðu minni).

Sá gamli og frændinn

Þessi rugguhestur er næstum því jafngamall mér. Fékk hann á jólum 1958 þegar ég var á þriðja ári. Við bjuggum þá í Gautaborg í Svíþjóð. Foreldrar mínir fengu jólasvein til að færa mér hann. Ég þykist muna  eftir heimsókn sveinka - mjög óljóst að vísu - en mér er þó sagt að það sé fremur ólíklegt; engar minningar varðveitist fyrr en börn eru komin á fjórða ár. Þetta hljóti því að vera svokölluð 'tilbúin minning', sprottin af frásögnum foreldra minna og eldri systkina.

Vel má það vera. En hvort sem minningin er sönn eða tilbúin, fékk ég rugguhestinn og hann er enn hjá mér. Hefur lifað tímana tvenna og ferðast víða um. Veitt mörgum ánægju. Eins og myndin sýnir hafa árin tekið sinn toll. Ég hef velt því fyrir mér að bjóða honum upp á 'andlitslyftingu', en síðan fallið frá því. Verður hann ekki bara að fá að eldast í friði?

Hér fyrir neðan er svo mynd af frænda hans. Fann hana á sænskum leikfangavef þar sem rugguhesturinn var boðinn til sölu: 'Gammal fin gunghäst från 60-talet, rejäl och stabil och produkttestad av flera generationer av barn,' segir þar.   

Þeir standa fyrir sínu þessir gömlu, vönduðu smíðisgripir.

Minning Jóns forseta

 

Fróðlegt var að lesa ágæta bók Páls Björnssonar sagnfræðings Jón Sigurðsson allur?, þar sem rakið er á skemmtilegan hátt og af mikilli nákvæmni hvernig Jón forseti öðlaðist eftir andlát sitt sess sem nokkurs konar „þjóðardýrlingur“ Íslendinga. Jón naut mikils álits þegar í lifanda lífi og var að heita má óumdeildur foringi í baráttu landsmanna fyrir auknu stjórnfrelsi á 19. öld. En „framhaldslíf“ hans eftir andlátið er að þakka frumkvæði nokkurra manna sem honum voru handgengnir. Fremsta í þeim flokki má telja Tryggva Gunnarsson og frænda Jóns, Þorlák Ó. Johnson. Síðan var það þörf þjóðarinnar fyrir sameiningartákn sem fleytti Jóni áfram. Alþingi, innlend stjórnvöld og öflug félagssamtök tóku þá að sér að rækta minningu hans.

Fram kemur í bókinni að sá mikli samhugur sem skapast hefur á Íslandi um minningu Jóns forseta eigi sér vart fordæmi í okkar heimshluta. Algengara sé að menn skiptist í flokka og fylkingar um þjóðhetjur. Þó eigi Garibaldi á Ítalíu sér stuðning jafnt frá hægri sem vinstri í stjórnmálum, og eins sé staða Abrahams Lincoln og George Washington sterk í Bandaríkjunum, óháð afstöðu manna til stjórnmála í samtímanum.

Páll orðar það svo að Jón Sigurðsson hafi ekki fengið „mörg tækifæri i lifanda lífi til að verða óvinsæll meðal landsmanna.“ Hann hafi því verið gott efni í þjóðhetju til frambúðar. Ég er ekki viss um að þetta sé rétt orðað. Ég held að Jón hafi haft næg tækifæri til að klúðra  ferli sínum og minningu, ef hann hefði verið þannig „innréttaður“. Hann hefði til dæmis getað þegið boð um rektorsstöðu við Menntaskólann þegar Danir vildu lægja öldur í kringum þjóðfundinn 1851. En hann stóðst þá freistingu. Sérstaða Jóns skýrist ekki síst af því hve vandaður maður að upplagi hann var í hvívetna, heiðarlegur, réttsýnn og góðviljaður.

Vissulega voru það hinar sögulegu aðstæður sem síðan spunnu örlög Jóns. Sigurður Nordal orðaði þetta ágætlega í ræðu á Hrafnseyrarhátíðinni 1944. Hann sagðist efast um að mikið hefði orðið úr Jóni ef hann hefði t.d. verið uppi á 16. eða 17. öld, á tímum vaxandi konungsvalds, sem enginn fékk rönd við reist. Svo mælti Sigurður þessi skynsamlegu orð:

En mætti ekki líka spyrja, hvað Íslendingum hefði orðið úr aðstæðum og tækifærum 19. aldarinnar, ef þeir hefðu ekki einmitt þá eignast slíkan leiðtoga? ... Hann stóð að vísu í fylkingarbrjósti og vér komumst ekki yfir að minnast að verðleikum allra hinna óbreyttu liðsmanna, sem áttu hver sinn hlut í sókninni. Að því leyti er hann tákn. En hver hefði fylkingin orðið og hvernig hefði henni verið skipað, ef hann hefði ekki safnað liði og sett því takmark? ... Látum oss viðurkenna hvort tveggja, að Jón hafi verið uppi á réttum tíma og rétti maðurinn á þeim tíma.

Mikilvægt sönnunargagn

Flottasta starfsheitið sem ég hef haft um ævina er 'skjalavörður.'  Ég var skipaður skjalavörður við Þjóðskjalasafnið sumarið 1996 eftir að stjórn safnsins hafði mælt með umsókn minni. Á einhvers staðar innrammað skipunarbréf undirritað af menntamálaráðherra. Kannski er ég svona ánægður með þetta starfsheiti vegna þess að það er hið eina sem Jón okkar Sigurðsson forseti, sá maður sem ég met öllum öðrum fremur, hafði á sínum langa ferli. Ekki leiðum að líkjast, þótt í smáu sé!

En þó ekki bara þess vegna. Ég á að heita sagnfræðingur og skjöl eru ær okkar og kýr. Undirstaða okkar fræða. Ekkert veitir sagnfræðingum jafn mikla ánægju og lestur og skoðun gamalla skjala. Og þau eru ófá í Þjóðskjalasafninu. Helst þurfa skjölin að vera hundrað ára eða eldri. Því eldri því betri. Nútíminn er frekar hallærislegur í augum sagnfræðinga.

Það skjal sem mér þykir vænst um er þó ekki svo gamalt. Til allrar hamingju leyfi ég mér að segja. Þetta er nefnilega skeytið sem faðir minn, Magnús Þorsteinsson, fékk sent til Þýskalands daginn sem ég fæddist. Hann var í framhaldsnámi í barnalækningum í Munster í Vestfalen þegar ég kom í heiminn á Landspítalanum í Reykjavík 17. apríl 1956. Pabbi geymdi skeytið, var hirðumaður um alla slíka hluti, og ég hef passað upp á það síðustu árin. Ef opinberar skrár bregðast þá er hér sönnunargagn um að ég sé til eða hafi verið til!

Það var Guðmundur móðurafi minn á Lokastígnum sem fór á Símstöðina. Textinn sem hann sendi er svona: 'DRENGUR FAEDDUR STOP GOD LIDAN STOP SULLA HJA EDDU STOP THORSTEINN A HVERFISGOTUNNI STOP HAMINGJUOSKIR = GODMUNDUR'

Svona texta skilja auðvitað bara 'innvígðir og innmúraðir'. Enda þeim einum ætlaður þegar skeytið var sent.

Sulla og Thorsteinn, sem þarna eru nefnd, eru eldri systkini mín, Salóme og Þorsteinn. Þau voru í góðum höndum hjá vinkonu mömmu, Ernu Magnúsdóttur, og föðurafa mínum, Þorsteini Jónssyni, meðan við mæðginin vorum á fæðingardeildinni.  

Ljósmóðirin sem tók á móti mér var Kristín Tómasdóttir sem margir eiga góðar minningar um frá Landspítalanum. Starfsferill hennar var langur, hún var líka viðstödd þegar dætur mínar fjórar fæddust á níunda og tíunda áratugnum.

Dávaldurinn

 

„Alþjóðastjórnmál eru öðrum þræði einkennilegur samkvæmisleikur. Þegar Kim Il Sung, einvaldur í Norður-Kóreu, féll frá í vikunni sendi forseti Bandaríkjanna, stærsta lýðræðisríkis heims, syni hans og arftaka, Kim Jong Il, samúðarkveðjur. Áreiðanlega hefði mörgum þótt nær að skjóta upp flugeldum."

Þannig byrjaði leiðari sem ég skrifaði í DV í júlí 1994. Ég var þá fréttastjóri á blaðinu. Þessi skrif, sem birtust undir heitinu Dávaldurinn, gætu allt eins verið um arftakann Kim Jong Il sem nú er nýlátinn. Því miður breyttist ekkert til batnaðar í Norður-Kóreu á valdaárum hans. Og enn er siglt inn í sama myrkrið með Kim Jong Un við stýrið.

Framhald leiðarans var svona:

„Kim Il Sung var enginn venjulegur einvaldur. Í hálfa öld var hann dávaldur heillar þjóðar sem telur tuttugu og tvær milljónir manna. Í hálfa öld var nafn hans aldrei nefnt í ríki hans nema við væri bætt „hinn mikli, elskaði og virti leiðtogi". Vald hans var algjört.

Þegar andlát hins áttatíu og tveggja ára gamla stjórnanda alræðisríkisins varð kunnugt þyrptist fólk út á götur og torg í höfuðborginni Pyongyang. Sagt er að konur og börn hafi grátið en karlmenn borið harm sinn í hljóði. Sefjunarmáttur dávaldsins náði yfir landamæri lífs og dauða.

Í landi Kim Il Sung eru fimmtíu þúsund líkneski, sum stærri en Sigurboginn í París. Þau eru stöðug áminning um Sólkonung 20. aldar. Frá blautu barnsbeini hefur þegnunum verið kennt að virða hann og hlýða honum. Hinir örfáu sem undan því hafa vikist, einhverjir tugir þúsunda manna að mati Amnesty International, eru í þrælabúðum stjórnarinnar.

Í höfuðborg Norður-Kóreu og á nokkrum öðrum stöðum í ríkinu hefur verið komið fyrir gríðarmiklum leiktjöldum, himneskum torgum og trjágörðum, skýjakljúfum og stjórnsýslusetrum og risastórum alþýðublokkum.Víðast annars staðar blasir við fátækt og eymd vanþróaðrar þjóðar.

Leiktjöldin eru sá þáttur sefjunarinnar sem snýr ekki síður út á við en inn. Þau eru sýningarnar og slóðirnar sem nytsamir sakleysingjar frá útlöndum, einkum blaðamenn og stjórnmálamenn frá Vesturlöndum, eru leiddir um til að meðtaka dýrðina og missa sjónar af raunveruleikanum.

Sósíalisminn í Norður-Kóreu hefur verið kallaður heiladauði heillar þjóðar. Hann er eitthvert kynlegasta fyrirbæri múgsefjunar sem þekkist á þessari öld sem þó hefur upplifað kommúnismann í Rússlandi og nasismann í Þýskalandi. Harmur og grátur í Pyongyang er ekki uppgerð heldur fullkomnun hins vísindalega marxisma.

Svo öfugsnúin er þessi veröld að naumast var alræðisherrann lagstur á banabeðið en ráðamenn lýðræðisþjóðanna sögðu hver við annan: „Gat hann ekki beðið!" Kim Il Sungs var þá vænst til fyrsta leiðtogafundar kóresku ríkjanna frá lokum styrjaldarinnar. Umræðuefnið var nýjasta leikfang gamla mannsins: kjarnorkusprengja.

Menn vonuðu að vitinu yrði komið fyrir leiðtoga Norður-Kóreu og framleiðsla gereyðingarvopnsins stöðvuð. Það var skynsamlegt að reyna það. Og þeirri viðleitni þarf að halda áfram. Nógu margir brjálaðir menn eru að bræða plútoníum þótt leiðtogi Norður-Kóreu bætist ekki í hópinn.

Sonur sólarinnar virðist hafa erft ríki föðurins, þótt það sé ekki nákvæmlega eftir uppskrift hinnar sögulegu efnishyggju Marx og Leníns. King Jong Il þykir maður dulúðugur og enginn veit í rauninni hvers vænta má af honum. Spurningarnar, sem brenna á vörum umheimsins, eru: Tekst honum að halda þjóð sinni áfram í fjötrum dáleiðslunnar? Hvenær lýkur dásvefni tuttugu og tveggja milljóna manna?"

Ungir menn og eldri konur

Kleópatra drottning var 14 árum eldri en Rómverjinn Markús Antoníus þegar þau giftust fyrir margt löngu. Aldursmunurinn hefur orðið frægur í sögunni. Að karl sé mun eldri en kona sem hann kvænist hefur hins vegar sjaldan þótt annálsvert.

Enn í dag er aldursmunur hjóna umræðuefni - en yfirleitt aðeins ef konan er eldri. Sumir mundu segja að þetta væru ekkert annað en hreinir fordómar.

Elín Thorarensen var 15 árum eldri en Jóhann skáld Jónsson þegar ástarsamband þeirra hófst snemma á síðustu öld eins og rakið er í bókinni Angantýr sem nýlega kom út í endurútgáfu. Sambandið mætti andúð innan fjölskyldna þeirra og meðal vina og því var slitið. Fólki fannst að kornungur maður, Jóhann var 19, Elín 34, ætti ekki að vera í sambandi við eldri konu.

Í fljótu bragði getur maður rakið mörg dæmi um að eldri karlar kvænist mun yngri konum. Í minni fjölskyldu er meðal annars eitt dæmi um tuttugu ára aldursbil. Almenningsálitinu hefur yfirleitt ekki þótt slíkt aðfinnsluvert. Um slíkt eru mörg dæmi fyrr og síðar. Í tímaritsgrein sem ég birti í vikunni er til dæmis sagt frá hjónabandi Hannesar Finnssonar Skálholtsbiskups og Þórunnar Ólafsdóttur Stephensen á 18. öld. Hannes var 41 árs þegar þau giftust, Þórunn 16 ára gömul.

Í fjölskyldu minni er eitt dæmi um að kona sé mun eldri en karl hennar. Guðbjörg langamma mín Einarsdóttir giftist árið 1906 langafa mínum Jóni Brynjólfssyni málara. Hún var 22 árum eldri en hann. Þau skildu eftir um áratugs hjónaband. Sagan segir að langamma hafi ekkert verið að flíka aldri sínum og að langafi hafi ekki vitað nákvæmlega um aldursmuninn fyrr en hann sá skilnaðarpappírana. Þetta var hægt áður en nafnnúmer og kennitölur komu til sögu. En það var ekki aldurinn sem orsakaði hjónaskilnaðinn þarna heldur mun áköf guðrækni langömmu hafa ráðið mestu um það. Jón hafði meiri áhuga á daglegu lífi og litum en eilífðinni.

Enn í dag þykir samdráttur eldri konu og yngri manns fréttnæmur. Fyrir mörgum er slíkt hneykslunarefni. Eitthvað bar á þessu í Hollywood fyrir nokkrum árum. Mikið var þá skrifað um fráskildar leikkonur um fertugt og fimmtugt sem leituðu uppi unglingspilta í staðinn fyrir karlana sem þær höfðu losað sig við. Ekki veit ég þó til þess að þetta hafi orðið tískubylgja í kjölfarið þar vestra. 

Hagstofan hefur nokkrum sinnum birt ýmiss konar tölfræði og karla og konur, en ég sé ekki að til sé nein samantekt um aldursmun hjóna. Það væri verðugt verkefni fyrir einhvern fræðimanninn að taka slíkt saman og skoða í sögulegu ljósi.

Með Ingibjörgu í Kaupmannahöfn

Það rifjaðist upp fyrir mér þegar ég var að lesa Ingibjörgu, hina stórmerku ævisögu Ingibjargar Einarsdóttur, eiginkonu Jóns Sigurðssonar forseta, eftir Margréti Gunnarsdóttur, að til er mynd af okkur Ingibjörgu saman.

Eða réttara sagt: Margréti Ákadóttur leikkonu í hlutverki Ingibjargar.

Ég átti að heita ráðgjafi þegar Saga Film gerði kvikmyndina um Jón Sigurðsson árið 1993. Var viðstaddur upptökur í Kaupmannahöfn það sumar. Og fékk hlutverk aðvífandi herramanns í Tollbúðinni þegar þau hjón, Ingibjörg og Jón, eiga þangað erindi. Mig minnir að ég sjáist í 4 sekúndur í myndinni!

Þessi mynd er tekin á vettvangi. Ingibjörg, þ.e.a.s. Margrét leikkona, situr í vagninum, en Jón forseti hefur brugðið sér inn í Tollbúðina. Ég er á rölti þarna einmitt um sama leyti með þennan flotta pípuhatt og í fallegum grænum frakka.

Í aðra röndina hefur mig alltaf langað til að hafa verið uppi á dögum Jóns Sigurðssonar. Það er eitthvað við 19. öldina sem höfðar sterkt til mín. En hræddur er ég um sú ósk rætist ekki!